Certyfikaty kompostowalności: bioplastics.guide

Jak czytać oznaczenia na opakowaniach

Logo na opakowaniu potrafi wiele obiecać, ale co dokładnie gwarantuje? Anglojęzyczny przewodnik bioplastics.guide porządkuje certyfikaty kompostowalności i pokazuje, które z nich obowiązują na poszczególnych rynkach oraz w jakich warunkach materiał był badany.

Najważniejsze systemy opisane w serwisie

• OK compost INDUSTRIAL i OK compost HOME (TÜV Austria) – rozróżnienie kompostowania przemysłowego i domowego,
• OK biodegradable SOIL, WATER i MARINE – biodegradacja w glebie, wodzie słodkiej i morskiej,
• OK biobased – od jednej do czterech gwiazdek w zależności od udziału składnika biobazowego,
• Seedling – znak European Bioplastics i DIN CERTCO potwierdzający zgodność z EN 13432,
• BPI – weryfikacja zgodności z ASTM D6400 lub D6868, z publiczną bazą produktów.

Przewodnik wyjaśnia, że w USA i Kanadzie certyfikat BPI jest w praktyce warunkiem sprzedaży wyrobów kompostowalnych, a wiele kompostowni przyjmuje wyłącznie produkty z tym znakiem. Zaznacza też, że BPI odrzuca obecnie wyroby zawierające PFAS, niezależnie od wyników testów.

Normy dla różnych środowisk

Serwis zestawia również standardy kompostowania domowego (AS 5810, NF T51-800), biodegradacji w glebie (EN 17033), w wodzie (ISO 14851 i 14852), w środowisku morskim (ISO 22766) oraz w fermentacji beztlenowej (ISO 15985). Osobno omawia metody pomiaru zawartości składnika biobazowego, takie jak ASTM D6866 i EN 16785, przypominając, że to zupełnie inna kwestia niż biodegradowalność. Wyjaśnia także, dlaczego certyfikaty domowe są surowsze: przydomowa pryzma ma zwykle 20–30°C, a nie 55–60°C.